De laatste keer dat ik hier schreef, is al even geleden. Het is niet zonder reden dat er weinig woorden werden geplaatst. Sinds maart 2009 heb ik mijn vrije tijd zien krimpen. Geheel vrijwillig ben ik tweeendertig uur per week te vinden op het BHC (VMBO-school). Waar ik met heel veel plezier kinderen begeleid op de computer.

Ik zie nu weer kans af en toe iets te schrijven, dus misschien is er binnenkort weer wat meer te lezen hier.

Ik wens iedereen geweldig mooie kerstdagen en een stralend 2011

Sleep uit dit dorp een steen

Vecht voor het water

leg een deken als bos en heide

gebruik de hemel als jouw dak

Jij leefde hier je kinderjaren

beefde voor de leeuwen

om ze nu te mogen aaien

Het dorp dat je hebt verlaten

had het toen niet in de gaten

dat er een dichter woonde in jou

Uit jouw pen stromen nu

woorden zonder muren

die jij de grenzeloze polder

in mag sturen

Petra Luijten

V-luchtig

Met je hart in je hand

vlieg je naar ‘t andere land

Daar

waar de stenen fluisteren,

de blauwe zee sist en spettert,

de zon je huid kleurt,

de wind je haren streelt

Daar

waar de mensen zingen

kleuren schreeuwen

en het leven danst

Hier

waar de zomer verandert in herfst,

het ijs niet smelt in de winter

en de sneeuw kan dwarrelen

de lente de dagen langer maakt

Hier

hopen wij

dat jij daar

gelukkig leven mag

Petra Luijten

Het gemiste spoor

Op de salontafel
een haarband naast
een pakje sigaretten
met aansteker, voor de bank
slingeren cowboylaarzen

Op de kast een roze
mobiele telefoon en een camera

In de badkamer
meidengeurtjes,
een roze tandenborstel
en een hoopje handdoeken

Even een aai over haar rug
en haar lach vult de kamer
Een traan van geluk
zij is weer even thuis

Petra Luijten

Standaard gooi ik er van alles in, ook wat er niet in hoort. Ik weet niet hoe het anderen vergaat, maar na verloop van tijd liggen er niet alleen bestek en andere keukenbenodigdheden in mijn keukenla.

Naast de juslepel vind ik dan rode miniknijpertjes waarmee ik de kerstkaarten op hang. Tussen de pizzasnijder en het broodmes liggen potloden, pennen, een gevonden steen en wat knikkers rammelen als ik de la opentrek. Er verdwijnen ook spontaan vorken en aardappelschilmesjes, die ene opscheplepel ben ik al een poosje kwijt. Als ik die nodig denk te hebben, grijp ik dus mis. Dan komt er een tijd dat de la niet meer dicht of open wil, eigenlijk heel simpel, hij is te vol.

Zo af en toe heb ik gevoel dat mijn leven ook net een keukenla is. De agenda in mijn hoofd kent soms geen grenzen. Ik doe er nog wel even iets bij, dat kan ik best. Hier een uurtje en daar een half dagje pikken. Een slechte planner ben ik, want in mijn hoofd kan alles en komt alles altijd goed. Het komt dus wel eens voor dat ik op een ochtend twee afspraken heb, of dat een onverwachts ongelukje een afspraak nakomen onmogelijk maakt. Dan is het even improviseren en uiteindelijk komt het ook wel weer goed. Ik wil te veel, weet ook dat het niet kan. Maar het leven duurt te kort als ik alles wat ik ooit droomde nog wil doen.

Eens in de zoveel tijd moet ik dus flink ruimen. Vandaag was het weer eens zover. In een vlaag van verstandverbijstering besloot ik alles uit de la te gooien of het waren de schommelende hormonen, die mij daar toe zette.

Ik kieper de la leeg op het aanrecht. Een zonnebril die al een poosje zoek was komt onder de stapel vleesmessen vandaan. Nu is het een kwestie van sorteren en vooral ook weggooien.

Tegelijk met het ordenen van de keukenla, heb ik ook schoon schip gemaakt met mijn agenda en gedachten die overbodig in mijn hoofd spoken eruit gegooid. Ik schrap zeven uren werk, daarvoor in de plaats ga ik lekker fietsen, lezen of gewoon niets doen.

Mijn nieuwe schoolagenda heeft op de voorkant een mooie tekst: ‘Niks moet, niksen mag.’ Wat geweest is, is geweest en daarover hoef ik niet meer te piekeren. Bladzijde omslaan en verder gaan. Vandaag telt en vandaag ziet mijn la en leven er weer schoon en opgeruimd uit.

En ik weet over een poosje is het allemaal weer een rommeltje in de la en het leven, ik geloof dat het gewoon bij mij hoort.

Ik zal nooit een goede planner worden. Het is wel goed zo, denk ik nu.

Voor de zesde keer, sinds ik probeer te slapen, schrik ik wakker. Naast ons wordt een autodeur hard dicht gesmeten. Het is bijna vier uur en nog steeds is het niet rustig.

Hardcore en hardrock klanken vermengen zich echoënd met vele vreemde talen onder de brug. Aan de toeterende auto’s, lallende lui, vuurpijlen en ander geknal ben ik al wel gewend. Ik steek een kaarsje aan om te kunnen schrijven over dit onverwachte avontuur.

Onze BMX-ende zoon doet mee aan een wedstrijd in Köln. Wij wisten niet wat ons te wachten stond toen wij de vorige ochtend rond vijf uur van huis vertrokken. De BMX-er gaat met zijn tentje het terrein op en logeert daar de komende nachten op een drassig veldje.

Op het afgesloten wedstrijdterrein kunnen wij niet terecht met de caravan, maar wij mogen op de parkeerplaats staan. Wij zetten ons tweede huis op een aardig plekje vol grint en keien. Het wordt een beetje improviseren, geen stroom, ook niet al te veel water en een tentje voor onze jongste zoon opzetten kunnen we hier wel vergeten. Een bed in de auto is zo gemaakt, de lakens worden opgehangen als gordijnen, zo heeft hij de mooiste tent deze nacht.

De dag hebben wij door gebracht tussen verschillende mensen, allen met een hart voor deze waanzinnige sport. Ik kijk mijn ogen uit bij het zien van de vele tatoeages, piercings, gekleurde haren en bijzondere kledingstukken. Niets is hier te gek, alles kan.

De tricks die de BMXers doen zijn gevaarlijk en mooi om te zien. Opgelucht haal ik weer adem als onze BMX-er na een val weer ongeschonden opstaat en verder fietst.

Ik schuif het gordijn een stukje open en zie een warme oranje gloed op iedereen die langs loopt of slingert. Ook zij die in of naast hun auto’s liggen te slapen stralen oranje deze nacht.

Hoe wij allemaal ook slapen, lopen en dromen, deze nacht onder deze brug zijn we gelijk en toch uniek.

De kaars blaas ik uit en mag dan nog twee uurtjes slapen, voor de eerste vroege vogels onder deze brug beginnen met een wedstrijdje claxonneren.

Drukke dagen zo aan het einde van het schooljaar thuis en op het werk. De oudste zoon en wij hebben de examens overleefd, het is nu alleen nog wachten op de uitslag.
Vol plannen en dromen gaat hij de komende vrije dagen in, maar vandaag wilde hij graag naar de stad om nieuwe broeken te kopen van zijn eigen kleedgeld. Vanmorgen vroeg hij of ik na het werk mee wilde gaan naar de stad.

Ik zuchtte en antwoordde: ‘ik weet niet of ik daar tijd voor heb’. In mijn hoofd had ik al een lijstje met dingen die gedaan moesten worden als ik weer thuis zou komen. Hardop spreek ik het lijstje uit: ‘ik moet de huiskamer en keuken opruimen, stofzuigen, vaatwasser uitruimen, was ophangen, boodschappen doen en koken.’
Ik vertrok naar mijn werk, tegen een uur of twee kwam ik weer thuis. Niets vermoedend open ik de voordeur en verbaas mij over de opgeruimde hal, geen zand of gras meer te zien. Ik weet toch zeker dat het er lag toen ik vanmorgen vertrok.

Ik slinger mijn vest op de kapstok en val van de ene verbazing in de andere, als ik de huiskamer binnenstap. Nergens kruimels, de vloer lacht mij tegemoet. Ook alle rommeltje die van iedereen rondslingeren zijn verdwenen, de beide tafels zijn leeg en gesopt. En op de bank zit een stralende puber van zeventien.
Ik heb nu dus tijd over en dus rijden we naar de stad en genieten van die samen-zijn-uurtjes. We komen thuis met een nieuwe broek en een digitale camera die hij van zijn zelf verdiende geld kocht. Trots showt hij zijn aanwinsten aan zijn vader.
Hij is de ‘ik-hoor-niet-bij-jou-leeftijd’ voorbij.

De andere zoon(15) zit in de ‘ik-hoor-niet-bij-jou-leeftijd’. Als we ergens heen gaan waar hij klasgenoten of vrienden tegen kan komen, blijft hij ver uit mijn buurt. Stel je voor dat ze zien dat hij bij mij hoort, dan verliest hij zijn stoere ‘ik-kan-alles-zelf-imago’.
Nog erger als ik met hem zou worden gezien en ik een abnormale bui zou hebben. De zin: ‘mam doen es normaal’, heb ik al vaak genoeg gehoord.
Gelukkig in een vreemde stad durft hij wel naast me te lopen, daar kent toch niemand hem.

Uit ervaring weet ik dat deze tijd voorbij gaat en we ooit weer gaan genieten van samen een ijsjes scoren of een biertje drinken.